بیمارستان 313 تختخوابی شهریار

از اواخر قرن نوزدهم به بعد و با شکل گیری پزشکی بالینی (پزشکی مدرن) این تصور بوجود آمد که پزشکی مدرن برای هر بیماری می تواند درمانی ارائه دهد و اگر هم تا کنون به روش های درمانی برای برخی بیماری ها دست نیافته است اما در آینده روش های درمانی آن ها را ارائه خواهد کرد. به فرض درست بودن چنین تصوری از پزشکی بالینی، نهاد پزشکی همواره با معضل بیماری های مزمن و لاعلاج مواجه بوده است.  بیمارانی که نهاد پزشکی دیگر نمی تواند از طریق بستری کردن آنان در بیمارستان ها بدان ها خدمات درخوری ارائه کند زیرا یا این بیماران مبتلا به بیماری های لاعلاج هستند که در مدت زمان کوتاهی – چند ماه- خواهند مرد و یا از بیماری های مزمن رنج می برند که بستری کردن آنان در بیمارستان نمی تواند شرایط آنان را بهبود بخشد. از سویی دیگر نمی توان این بیماران را به منزل فرستاد زیرا درد و رنج و شرایط جسمی و روانی انان به گونه ای است که نیازمند برخی مراقبت ها هستند. این مراقبت ها صرفا در حوزه پزشکی بالینی قرار نمی گیرند زیرا فرد در حال مرگ و یا فردی که مدت های طولانی مبتلا به بیماری مزمنی است، باید از نظر روحی و روانی نیز مورد توجه قرار گیرد. همچنین مددکاران اجتماعی نیز بایدخانواده چنین فردی را حمایت کنند. از این رو در نیمه دوم قرن بیستم نیاز به تخصص و مکان هایی برای مراقبت از این افراد در نهاد پزشکی بوجود آمد. مراقبت تسکینی نتیجه چنین تلاش هایی در نهاد پزشکی است.

از نظر «سازمان بهداشت جهانی» مراقبت تسکینی رویکردی است که کیفیت زندگی بیماران و خانواده هایشان را در مواجهه با مشکل مرتبط با بیماری تهدید کننده حیات ارتقا می بخشد.  این کار از طریق پیشگیری و تسکین رنج به وسیله  شناسایی و ارزیابی زودهنگام  و صحیح و درمان درد و سایر مشکلات، جسمی، روانی اجتماعی و معنوی انجام می شود.

می توان برخی از مهمترین اهداف مراقبت تسکینی را چنین بیان کرد:

• مراقبت تسکینی شرایطی را فراهم می سازد تا درد و سایر علائم پریشان کننده بیمار تسکین یابد.
• زندگی را مورد تایید قرار می دهد و به مردن به عنوان یک پدیده طبیعی احترام می  گذارد.
• قصد دارد نه مرگ را تسریع نماید نه به تاخیر بیندازد.
• جنبه های روانی و روانی مراقبت از بیمار را با هم تلفیق می کند.
• مراقبت تسکینی سیستم حمایتی  برای کمک به بیماران است تا بیمار حتی الامکان تا قبل از مرگ فعال زندگی کند.
• مراقبت تسکینی سیستم حمایتی برای کمک به خانواده بیمار، در دوران بیماری و طی مراحل داغداری است.
• به کیفیت زندگی کمک خواهد کرد و ممکن است به طور مثبتی بر دوره بیماری اثر بگذارد

تصور رایج آن است که «مراقبت تسکینی»   مفهومی جدید است که در دهه های اخیر مورد توجه قرار گرفته است. اما باید توجه کرد که سابقه مراقبت تسکینی به قرون وسطی و نهاد کلیسا بر می گردد. به عبارت دیگر تا پیش از دوره مدرن بیمارستان مکانی برای اسکان بیماران لاعلاج و بینوایان بوده است(در مقاله «کارکرد بیمارستان به مثابه نوانخانه» این موضوع نشان داده شده است.) به عبارت دیگر بیمارستان کارکرد یک نهاد مراقبت تسکینی را داشته است. از قرن هیجدهم به بعد است که «درمان» کارکرد نوینی برای بیمارستان می شود.